dinsdag 25 augustus 2015

Opstartperikelen

Het is nieuwjaarsweek voor mensen met onderwijsbloed. Ik voel me alsof ik een schone lei ga beschrijven, de lei van een nieuw schooljaar met nieuwe kansen.
Niet alleen de 4-jarigen en de brugklassers zijn nerveus. Zelfs mijn tieners zijn op de eerste schooldag een beetje bleek om hun neus... Ze eten met lange tanden een half boterhammetje, weggespoeld met wat slokjes thee. En zoonlief wisselt toch nog snel zijn shirt, een minuut voordat hij weg moet. 'Want die witte zit toch fijner....'
Ach, daar gaat hij, na een laatste ongeruste blik op zijn rugtas. Is ie niet érg dik? Je zult maar op een brugklasser lijken, terwijl je die fase al lang achter je gelaten hebt!

Ik sta bij de deur van het lokaal en laat mijn kersverse leerlingen binnen. Ik ben dit jaar gezegend met een groep 3 van 28 zieltjes. Natuurlijk kennen ze mij al en de meesten komen opgetogen en zelfverzekerd binnen. Ze vertellen mij vol trots dat ze 'al lang kunnen lezen' en weten 'hoeveel 10 x 10 is'.
Ik denk met een grinnik aan het woordje 'maan', dat vandaag op de planning staat.
Vanuit mijn klas zie ik de drama's bij groep 1, aan het einde van de gang. Mijn collega vangt een radeloos meisje op die haar mama achterna wil snellen. 'Mamaaaaaaaa!' gilt het arme kind, maar mama vlucht de gang door, het plein op, terwijl ze steels een traan wegveegt.
Mijn collega krijgt in het vuur van alle emoties een stomp tussen haar ribben, maar zulke dingen dragen wij als leerkrachten zonder een spier te vertrekken.
Als mama uit het zicht verdwenen is, verandert het wanhopige verzet in gelatenheid. Het meisje nestelt zich bij juf op schoot, die ondertussen ook nog andere nerveuze zieltjes probeert te kalmeren.
Maar dan werpt het meisje, als door een wesp gestoken, opnieuw haar hoofd in de nek en krijst het weer uit. En ja... helaas... ik weet uit ervaring de oorzaak van deze uitbarsting.
De gevluchte mama staat nu namelijk voor het raam. Ze klopt en zwaait en werpt handkusjes naar binnen.
O, die moeders, die zo moeilijk kunnen loslaten! Weten ze wel hoe zwaar ze ons werk maken? Want zeg eens eerlijk, mama: je staat daar voor het raam, ter geruststelling van jezélf. Maar dat heb je nu nog niet door. En ik begrijp je zo goed! Omdat ik óók zo'n mama ben...
Mijn collega heeft het meisje in de houdgreep en gebaart met een verkrampte lach naar de moeder dat 'ze gerúst naar huis kan gaan.' Graag zelfs....
Ik weet ineens weer waarom ik voor groep 3 gekozen heb...

Maar dan.... Een moeder trekt uit alle macht een woest huilend jongetje mijn lokaal binnen. Ze haalt vertwijfeld haar schouders op naar mij en roept: 'Kóm Tim, niet huilen.... Je had er toch zo'n zin in?! Tim!'
Ik snel naar het ventje en hurk bij hem neer. 'Ah Tim, jongen, vind je het een beetje spannend? Nou, ik ook, hoor. Het is nieuw, voor ons allemaal!'
Tim kijkt me schuin aan en veegt z'n neus af aan zijn moeders mouw. 'Zal ik je laten zien waar je tafel is?' vraag ik hoopvol.
Maar Timmie snikt opnieuw. 'Ik... ik kán... helemaal nog niet... l...l...lezen!' barst hij los.
Oooh! Ik zucht opgelucht en lach hem bemoedigend toe.
'O Tim, gelukkig maar! Net zoals veel andere kinderen! Want dáárvoor zit je toch in groep 3? Om te leren lezen! Als iedereen al zou kunnen lezen, dan... dan zou juf toch nét zo goed naar huis kunnen gaan?'
Tims huilbui stopt acuut en hij kijkt me verrast aan. Tja, daar zeg je wat. Zo had hij het nog niet bekeken. 't Is dus eigenlijk een geluk voor juf dat hij nog niet kan lezen...
Ik begeleid een getrooste Tim naar zijn tafel en knik groetend naar de moeder. En ik hoop maar dat het niet lijkt alsof ik haar wégkijk....
Pfff.... ik veeg mijn voorhoofd af en zucht.
De deur kan dicht. Het nieuwe schooljaar is begonnen!

Vind het leuk:

woensdag 24 juni 2015

Blind beleid

Ik kijk naar een nieuwsprogramma. Een 95-jarig vrouwtje, dat al jaren in een verzorgingstehuis woont, moet weer zelfstandig gaan wonen. Wegens het veranderde beleid komt zij niet meer in aanmerking voor het tehuis. Het omaatje moet dus op zoek naar woonruimte en opnieuw een huis aankleden. En ze moet naar Blokker voor een pannenset en een stofzuiger. Net zoals op haar twinstigste.
Ik ben verbijsterd. En het omaatje ook. Ze zal haar vriendinnen en de gezelligheid zo missen, zegt ze bevend. Ze denkt nog niet eens aan het pannenset...
Vervolgens komt er een meneer in beeld, die met een onbewogen gezicht vertelt 'dat dit het beleid is.' En dat 'mevrouw niet aan de voorwaarden van een hulpbehoevende oudere voldoet. Maar natuurlijk zullen ze mevrouw met zorg begeleiden in dit traject.'
Hoor ik het goed? Met zorg?! De ziel... Ze heeft de oorlog meegemaakt!

Als ik de dag daarna op mijn werk kom, wacht mij een nieuwe schok.
Mijn collega, die volgend jaar zijn 40-jarig jubileum in het vak zal vieren, vertelt mij dat hij wég moet. Na 38 jaren op onze school, wordt hij overgeplaatst naar een andere stad, drie kwartier rijden.
En... hij heeft het schokkende nieuws pas gisteravond gehoord.
'Waarom?!' Ik zak neer op het voorste tafeltje in zijn klas. 'Als je nou niet functioneerde... maar... kijken ze dáár dan niet naar?'
'Het beleid...' zegt hij gelaten. 'Het bovenschools management wil meer mobiliteit. Door vaker leerkrachten van plaats te laten ruilen blijft het klimaat fris, zeggen ze.'

Ik kijk zijn klas rond met de tranen in mijn ogen. Hij is een dijk van een leerkracht, zo'n type die vroeger 'hoofdmeester' zou zijn geweest. Al 38 jaar komt hij 's morgens als eerste op school om het gebouw te openen en het alarm uit te schakelen.
Het feit dat hij achter de school woont, heeft een hoop voordeel opgeleverd. In de vakanties hield hij altijd een oogje in het zeil. Hij veegde op nieuwjaarsdag het plein schoon en na een ouderavond verliet hij als laatste het gebouw. Alles vlekkeloos achterlatend, klaar voor de volgende dag.
Een collega met een 24 uurs-mentaliteit. Iemand die de hoogste groep stevige kennis meegeeft en nog ouderwets klaarstoomt voor de middelbare school.
Zijn werk is degelijk en geordend, en ligt al klaar voor... het nieuwe schooljaar.

Ik voel pijn in mijn hart. 'Maar hoe... hoe moet het hiér dan?' stamel ik.
'Geen idee, er staat een vacature open,' zegt mijn collega toonloos terwijl hij de bijbel alvast pakt.
Een vacature open?! Terwijl hier de perfect passende kandidaat klaarstaat?!
'Ben... ben je niet boos?' vraag ik.
'Nee, zegt hij. 'Het helpt niet. Ze zeggen dat je het zakelijk moet bekijken, net als in het bedrijfsleven. En... we moeten geen conflicten creëren binnen het cluster. Daar worden uiteindelijk altijd mensen de dupe van. De kinderen, de ouders, de leerkrachten... We werken immers met 'mensen'...'

Het stormt in mijn hart. School... beleid.... bedrijfsleven.... mensen... ménsen met een hart en ziel.
Zal ik mijn bittere gevoelens naar het management mailen? Ach, ze zullen het hoofdschuddend terzijde leggen. Weer een onzakelijk klachtenbriefje van een werknemer die het 'niet eens is met het beleid.' Weer een emotionele kreet van een 'mens'.
Ik loop weg, omdat ik niets meer kan zeggen. Hoe kan het toch, dat dit alles verstandig en verantwoord genoemd wordt? Maar dat het ondertussen zó oneerlijk, liefdeloos en kortzichtig voelt?

Ach... ze zullen mijn collega vást met zorg begeleiden in dit traject...


Vind het leuk: